ΜΠΛΕ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΙΙ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ -> NIK.LOHA. :) @ subs4series.com
ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ
Η πιο παγωμένη, σκληρή κι απομακρυσμένη ήπειρος στη Γη.
Κανένας άνθρωπος ποτέ δεν κατέβηκε στα βάθη που την περιβάλλουν...
...μέχρι τώρα.
Η εξερεύνηση του βυθού του ωκεανού είναι πρόκληση όμοια με του διαστήματος.
Γνωρίζουμε περισσότερα για την επιφάνεια του Άρη
από ότι για τα βαθύτερα μέρη των θαλασσών μας.
Τώρα μπορούμε να βουτήξουμε σε αυτά τα άγνωστα βάθη,
για να ανακαλύψουμε τα μυστικά τους.
Ακολουθώντας προς τα κάτω τον βυθισμένο τοίχο ενός παγόβουνου,
εισερχόμαστε σε ένα κόσμο που δεν συγχωράει.
Αυτά είναι τα πιο κρύα νερά στη Γη.
Καθώς κατεβαίνουμε πιο βαθιά,
η πίεση αυξάνεται όλο και πιο πολύ.
Και το φως από πάνω εξαφανίζεται.
Ωστόσο...
υπάρχει ζωή εδώ.
Μπορεί να περιμέναμε
ότι βαθιά κάτω από την επιφάνεια των πολικών θαλασσών,
τα νερά θα ήταν πραγματικά άγονα.
Αλλά, στην πραγματικότητα, εδώ υπάρχει αφάνταστη αφθονία ζωής.
Η αφθονία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα νερά της Ανταρκτικής.
Υποθαλάσσια ρεύματα μεταφέρουν αυτόν τον πλούτο
στα βάθη σχεδόν κάθε ωκεανού σε όλο τον κόσμο.
Είναι εκπληκτικό το ότι, στο βυθό της θάλασσας,
υπάρχει περισσότερη ζωή από οπουδήποτε στη Γη.
"Ο ΒΥΘΟΣ"
Το φως του ήλιου εξασθενεί,
και οι θάλασσες σκοτεινιάζουν.
Εδώ, στον Ειρηνικό,στα 200 μέτρα βάθος,
εισερχόμαστε σε ένα ξένο κόσμο.
Η Ζώνη του Λυκόφωτος,
μία θάλασσα αιωνίου σκότους.
Υπάρχουν περίεργα όντα εδώ.
Ένα Πυρόσωμα
Ένας σωλήνας από ζελέ, 2 μέτρα μακρύς που στέκεται επιβλητικός πάνω από έναν επισκέπτη,
ένα λευκό καρχαρία του ωκεανού.
Ελάχιστο φως μπορεί να φτάσει τόσο βαθιά κάτω.
Επιβίωση εδώ σημαίνει αξιοποίηση μέχρι και της τελευταίας ακτίνας φωτός.
Ένας Ξιφίας.
Τα μάτια του μεγάλα σα μπαλάκια τένις το βοηθάνε να βλέπει μέσα στο αιώνιο σούρουπο.
Ένα καλαμάρι, το οποίο ζει μόνο εδώ.
Το δεξί του μάτι κοιτάει μόνιμα προς τα κάτω.
Αλλά το αριστερό του είναι μεγαλύτερο και κοιτάει προς τα πάνω
εντοπίζοντας έτσι την λεία του που κολυμπάει πιο κοντά στη επιφάνεια.
Καθόλου περίεργο, το παρατσούκλι του, καλαμάρι "Cockeyed".
Και πιο περίεργο,
το " Βarreleye" (ή Ψάρι Φάντασμα),
ένα ψάρι με διάφανο κεφάλι,
γεμάτο με γέλη,
για να μπορεί να κοιτάει πάνω, μέσα από το κρανίο του.
Πλέον ξέρουμε ότι η "Ζώνη του Λυκόφωτος" αποτελεί καταφύγιο
για το απίστευτο ποσοστό 90% όλων των ψαριών του ωκεανού.
Μόνο την νύχτα, μεγάλο πλήθος Λυχναρόψαρων
μεταναστεύει στην επιφάνεια για να τραφεί με μικροσκοπικό πλαγκτόν.
Την ημέρα, υποχωρούν πίσω εδώ κάτω.
Καλαμάρι "Humboldt" (ή τεράστιο καλαμάρι)
Δύο μέτρα μακρύ και με βάρος 50 κιλά.
Όπως τα περισσότερα καλαμάρια, είναι άγριοι κυνηγοί.
Υπάρχουν εκατοντάδες από αυτά.
Βρήκαν ένα κοπάδι από Λυχναρόψαρα
που κρύβεται σε βάθος 800 μέτρων, μακριά από την ακτή της Νότιας Αμερικής.
Τα πλοκάμια τους είναι οπλισμένα με ισχυρές βεντούζες/αντλίες
με τα οποία αρπάζουν την λεία τους.
Κι όταν δεν υπάρχουν πια άλλα Λυχναρόψαρα,
Στρέφονται το ένα ενάντια στο άλλο.
Το καλαμάρι αυτό έχει πιάσει ένα μικρότερο στα πλοκάμια του.
Για να το κρύψει από τα υπόλοιπα,
απελευθερώνει ένα σύννεφο μαύρης μελάνης.
Αλλά τότε, ένα μεγαλύτερο το προκαλεί
και κλέβει την λεία του.
Η Ζώνη του Λυκόφωτος
είναι το αγαπημένο μέρος κυνηγιού για τα καλαμάρια "Humboldt".
Σπάνια πηγαίνουν πιο βαθιά
στον κόσμο του απέραντου σκοταδιού πιο κάτω.
Η Ζώνη του Μεσονυκτίου.
Δύο τρίτα του μιλίου από την επιφάνεια,
εκεί που δεν φτάνει πια ο ήλιος.
Ένα γιγάντιο μαύρο κενό,
μεγαλύτερο από τον συνδυασμό όλων των οικοσυστημάτων παγκοσμίως.
Υπάρχει ζωή εδώ,
αλλά όχι όπως την ξέρουμε.
Εξωπραγματικά όντα
παράγουν εκθαμβωτικά φώτα.
Σχεδόν όλα τα ζώα χρειάζονται να προσελκύουν συντρόφους
και να απωθούν τα αρπακτικά.
Αυτή η γλώσσα του φωτός είναι τόσο διαδεδομένη εδώ,
έτσι αυτά τα σήματα είναι πιθανόν η συνηθέστερη μορφή επικοινωνίας
σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Κι όμως, ακόμα γνωρίζουμε ελάχιστα γι 'αυτά.
Οι κυνηγοί φωτίζουν το σώμα τους.
κι έτσι
προσελκύουν την λεία τους.
Αυτό είναι ένα "Fangtooth".
Έχει τα μεγαλύτερα δόντια για το μέγεθός του, από κάθε άλλο ψάρι.
Έχει αισθητήρες πίεσης σε όλο του το κεφάλι και σώμα
οι οποίοι ανιχνεύουν οτιδήποτε κινείται στα γύρω νερά.
Είναι το πιο αδηφάγο ψάρι της Ζώνης του Μεσονυκτίου.
Αλλά το θήραμα χρησιμοποιεί φως για αντιπερισπασμό.
Ένα δόλωμα από φωσφορίζων μελάνι.
Εδώ κάτω, σε αυτό το σκοτάδι,
τα πλάσματα ζουν πέρα από τους συνήθεις κανόνες του χρόνου.
Τα "Siphonophores" είναι σχεδόν αιώνια.
Κλωνοποιούνται επανειλημμένα,
κάποια μεγαλώνουν πιο πολύ κι από μία μπλε φάλαινα.
Εδώ κάτω, χιονίζει.
Συνεχή σύννεφα από οργανικά κατάλοιπα
μετακινούνται σιγά σιγά από πάνω προς τα κάτω.
Αποτελούν φαγητό
για μία ολόκληρη ποικιλία "Διηθηματοφάγων" που εξαρτούνται από αυτά.
Μέδουσες.
Και λεπτεπίλεπτα αγγούρια της θάλασσας.
Το 1% του "θαλάσσιου χιονιού" που τους διαφεύγει
τελικά φτάνει στον πάτο της θάλασσας.
Εκατομμύρια χρόνια τώρα,
σχηματίζει ένα στρώμα λάσπης με πάχος ενός μιλίου.
Είναι ένα κενό πεδίο
που καλύπτει το μισό της επιφάνειας του πλανήτη μας.
Εδώ ο βυθός,μπορεί με την πρώτη ματιά, να φαίνεται έρημος,
αλλά αποτελεί σπίτι για αρκετούς αποικοδομητές, κατοίκους της λάσπης.
Ο θαλάσσιος βάτραχος.
Ένα αρπακτικό που παραμονεύει, με τεράστιο στόμα
κι απεριόριστη υπομονή.
Αυτό το ψάρι ζει εδώ, τόσο πολύ καιρό
που τα πτερύγιά του μετατράπηκαν σε κάτι πιο χρήσιμο.
Πόδια.
Το βοηθούν να περιφέρεται στον πάτο της θάλασσας.
To χταπόδι "Flapjack".
Τριγυρίζει πάνω ακριβώς από την επιφάνεια της λάσπης
και καθώς κινείται προσεχτικά, ψάχνει για σκουλήκια.
Αλλά μπορεί να εξαφανιστεί με το πρώτο σημάδι κινδύνου.
Ένας Εξακαρχαρίας (Sixgill), μεγάλος όσο κι ένας Λευκός καρχαρίας.
Μπορεί να μην έχει τραφεί για έναν ολόκληρο χρόνο.
Περιπολεί τις πεδιάδες λάσπης
χρησιμοποιώντας ελάχιστη ποσότητα ενέργειας.
Πολύ ψηλά,
το πτώμα μίας τεράστιας φάλαινας Φυσητήρα
αποσυντίθεται αργά.
Θα είναι ευχάριστη έκπληξη για τα πλάσματα του βυθού.
Φαγητό.
Τριάντα τόνους από αυτό.
Τελικά εγκαθίσταται στον πυθμένα του ωκεανού.
κι η παρουσία του γίνεται άμεσα αντιληπτή.
Οι Εξακαρχαρίες (Sixgill),
έχουν μια εξαιρετικά οξεία όσφρηση.
Μόλις 25 λεπτά αφότου το πτώμα της φάλαινας καταφθάνει,
ένας Εξακαρχαρίας το βρίσκει.
Κάθε δαγκωματιά απελευθερώνει αίμα στο θαλάσσιο ρεύμα.
Τα νέα για την ύπαρξη φαγητού διαδίδονται γρήγορα.
Δύο ακόμη πεινασμένοι Εξακαρχαρίες εμφανίζονται.
Μέσα σε 12 ώρες, έχουν έρθει επτά τεράστιοι καρχαρίες
σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο
καθώς συναγωνίζονται να γεμίσουν το στόμα τους με τροφή.
Κανένας δεν υποχωρεί.
24 ώρες μετά,
και το ένα τρίτο του κουφαριού έχει φαγωθεί.
Οι πρώτοι που φτάσανε φάγανε
μέχρι να χορτάσουν πλήρως.
Αυτό μόνο το γεύμα
μπορεί να τους διατηρήσει για ένα ολόκληρο χρόνο.
Τώρα, οι ομάδες καθαρισμού καταφθάνουν.
Καβούρια Αράχνες που μεταφέρουν κοράλλια στα οπίσθια πόδια τους,
πιθανώς ως αυτοσχέδια πανοπλία.
Υπάρχουν και "πέτρινα" καβούρια εδώ.
Πιθανός εντόπισαν το κουφάρι σχεδόν αμέσως όπως οι καρχαρίες,
αλλά δεν μπορούν να κινηθούν το ίδιο γρήγορα.
Ένα μήνα τώρα, πάνω από 30 είδη ¨καθαριστών¨
απομακρύνουν και τα τελευταία βρώσιμα θραύσματα.
Αλλά τώρα, οι ¨καθαριστές¨ προσελκύουν άλλους θηρευτές.
Σπαθόψαρα, συνήθως κολυμπάνε σε όρθια θέση,
τα πιάνουν ένα, ένα.
Κάποια από τα δόντια της φάλαινας έχουν απομακρυνθεί
καθώς ο σκελετός αρχίζει να καταρρέει.
4 μήνες μετά, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο λίγα κόκκαλα.
Αλλά ακόμα κι αυτά είναι φαγητό
για κάποιους.
Σκουλήκια "Ζόμπι".
Εισχωρούν μέσα στα οστά με την έγχυση οξέων
κι έτσι φθάνουν τα μικροσκοπικά ποσά λίπους που παραμένουν εκεί..
Μπορεί να πάρει δεκαετίες,
αλλά στο τέλος, και το τελευταίο οστό θα καταρρεύσει
και το 30 τόνων κουφάρι της φάλαινας θα έχει ανακυκλωθεί.
Το πτώμα μίας φάλαινας είναι μία προσωρινή όαση
στην έρημο του πυθμένα της θάλασσας.
Υπάρχουν όμως μόνιμες οάσεις κι εδώ.
Πετρώματα που προεξέχουν πάνω από τη λάσπη,
παρέχουν αγκυροβόλιο για κοράλλια βαθιών υδάτων.
Πιο βαθιά κάτω στα τρεισήμιση μίλια,
υπάρχουν περισσότερα είδη κοραλλιών στο βυθό
απ΄οτι στους τροπικούς υφάλους στα ρηχά.
Χωρίς το φως του ήλιου, βασίζονται αποκλειστικά στην τροφή,
που παρασέρνει το θαλάσσιο ρεύμα.
Και μεγαλώνουν,
όσο το πλάτος μίας τρίχας το χρόνο.
Μερικά από αυτά μπορούν να ζήσουν μέχρι και 4,000 χρόνια.
Παρέχουν καταφύγιο για όλων των ειδών τα πλάσματα,
όπως ακριβώς κι οι συγγενείς τους στα ρηχά νερά.
Ανάμεσα στα κοράλλια μεγαλώνει,
ένα από τα ομορφότερα σφουγγάρια.
Είναι το "Καλάθι Λουλουδιών της Αφροδίτης" (Venus flower basket).
Τα σφουγγάρια αυτά έχουν ένοικους.
Γαρίδες.
Υπάρχουν πολλοί θηρευτές στον ύφαλο
έτσι οι γαρίδες είναι τυχερές.
Τόσο η αρσενική όσο και η θηλυκή,
γλίστρησαν σε αυτό το σφουγγάρι όταν ήταν μικρές προνύμφες,
μαζί με λεπτά σωματίδια τροφής,
με τα οποία τρέφεται ο σπόγγος.
Βρήκαν ο ένας τον άλλον κι είναι εδώ από τότε.
Τώρα, είναι πλήρως ανεπτυγμένες
κι η θηλυκή φέρει αυγά.
Μόλις εκκολαφθούν, οι νύμφες θα κολυμπήσουν έξω από τα τοιχώματα των σφουγγαριών.
Αλλά οι γαρίδες δεν θα φύγουν ποτέ.
Δεν μπορούν.
Είναι πλέον πολύ μεγάλες για να βγουν όπως μπήκαν.
Και χωρίς αμφιβολία, θα ζήσουν περισσότερο εδώ
από ότι αν περιπλανιόνταν στον ύφαλο χωρίς προστασία.
Αλλά πως ένα από τα πιο απλά όντα,
ένα σφουγγάρι,είναι ικανό να χτίσει μία τόσο σύνθετη δομή
προς όφελος των γαρίδων
αποτελεί μυστήριο.
Και σίγουρα, ένα θαύμα.
Σήμερα όμως,
ο διαχρονικός τους κόσμος καταστρέφεται.
Καθώς η υπεραλίευση αδειάζει τα επιφανειακά νερά των θαλασσών,
οι μηχανότρατες έχουν αρχίσει να λεηλατούν τον βυθό.
Τώρα, αμέτρητοι ύφαλοι
που έχουν ακμάσει εδώ για χιλιετίες
είναι ερείπια.
Με το πέρασμα του χρόνου,
η οργανική ύλη στο βυθό της θάλασσας διασπάται
παράγοντας μεθάνιο.
Στο κόλπο του Μεξικού,
αυτές οι εκρήξεις απελευθερώνουν μαζί ένα πολύ αλμυρό υγρό.
Άλμη.
Πέντε φορές πιο βαρύ από το θαλασσινό νερό,
συσσωρεύεται σε μεγάλες λίμνες στον πυθμένα της θάλασσας.
Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε το θέαμα αυτό.
Μία λίμνη από αλατόνερο,
δεκαπέντε μέτρα βαθιά,
στον πάτο της θάλασσας.
Στην περίμετρό της, ακόμα πιο περίεργα,
υπάρχει πληθώρα ζωής.
Γιγάντια μύδια που μπορούν να αναπτυχθούν ή να ζήσουν για έναν αιώνα ή περισσότερο,
στριμώχνονται σφιχτά μαζί,
υποθάλπουν γαρίδες κι αστακούς που τρέφονται γύρω τους.
Χέλια, διηθηματοφάγοι,
έρχονται στις ακτές της λίμνης από άλμη
ψάχνοντας κάτι βρώσιμο.
Μερικά μάλιστα μπαίνουν μέσα στην άλμη.
Ένα χέλι μπορεί να υποστεί τοξικό σοκ αν παραμείνει πολύ ώρα μέσα της.
Η μόνη του ελπίδα είναι να μείνει από πάνω του.
Καταφέρνει να δραπετεύσει.
Άλλα δεν στέκονται τόσο τυχερά.
Η άλμη βαλσαμώνει τα σώματά τους,
και τα θύματα δεκαετιών συσσωρεύονται γύρω από την περίμετρο.
Τμήματα του βυθού είναι ακόμα πιο εχθρικά.
Σε κάποια μέρη,
γιγαντιαίες ρωγμές εκτείνονται για πολλά μίλια κατά μήκος του πυθμένα του ωκεανού.
Φαράγγια με ρήγματα που έχουν κατεύθυνση το κέντρο της Γης.
Σαρώσεις από ερευνητικά σκάφη,
καθιστούν δυνατή την αναπαράσταση με ψηφιακή εικόνα,
αυτού του απέραντου υποθαλάσσιου τοπίου.
Πολύ βαθιά, σχεδόν στα επτά μίλια,
βρίσκεται η "Τάφρος των Μαριανών" στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ακόμα και το όρος Έβερεστ, μπορεί να εξαφανιστεί μέσα της.
Εδώ κάτω, σε αυτές τις βαθιές χαράδρες,
κάποτε πιστευόταν ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να επιβιώσει.
Κι όμως υπάρχει ζωή ακόμα κι εδώ.
Ένα είδος θαλάσσιου γυμνοσάλιαγκα.
Ένας λεγόμενος "Θαλάσσιος Χοίρος".
Αυτά, όπως κι άλλα απλά πλάσματα,
καταφέρνουν να επιβιώσουν με την μικρή ποσότητα φαγητού που φτάνει εδώ κάτω.
Όπως αυτός ο αστερίας,
μπορεί να αντέξει την πίεση που ισοδυναμεί με 50 Jumbo Jet (αεροπλάνα),
στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο.
Μία απομακρυσμένη κάμερα
αποκαλύπτει την πιο εκπληκτική ανακάλυψη όλων.
Το αιθέριο θαλάσσιο σαλιγκάρι.
Σε βάθος πέντε μιλίων,
είναι το μόνο ζωντανό ψάρι που έχει ανακαλυφθεί τόσο βαθιά.
Κανένας δεν φαντάστηκε
ότι ένα ζώο όπως είναι το ψάρι
θα μπορούσε να υπάρξει σε τέτοιες ακραίες πιέσεις.
Από τα μεγαλύτερα βάθη
έως το ανώτατο όριο της Ζώνης του Λυκόφωτος,
φαίνεται ότι παντού μέσα στη βαθιά θάλασσα,
υπάρχει κάποιο είδος ζωής που μπορεί να επιβιώσει.
Και τώρα πιστεύουμε
ότι η ζωή στην Γη μπορεί να ξεκίνησε εκεί, στο βυθό της θάλασσας.
Εδώ,
σε έναν κόσμο κρυμμένο μέσα στο πιο ενδιαφέρον γεωλογικό σημείο της Γης,
ακριβώς στη μέση των παγκόσμιων ωκεανών,
μία υποβρύχια οροσειρά που
εκτείνεται σε ολόκληρη την υδρόγειο.
Η μεσωκεάνια κορυφογραμμή.
Στον Νότιο Ειρηνικό,
ο πυθμένας του ωκεανού καταρρακώνεται.
Πάνω από τα τρία τέταρτα της ηφαιστειακής δραστηριότητας του πλανήτη
συμβαίνει στο βυθό.
Σχεδόν όλη στην μεσωκεάνια κορυφογραμμή.
Αλλά από αυτή την έντονη βία
προκύπτουν μεγάλα πλούτη.
Αέρια και καυτό νερό αναβλύζουν μέσα από τις χαραμάδες.
Ορυκτά από τους πίδακες αυτούς
δημιουργούν μεγάλες καμινάδες.
Υδροθερμικοί αεραγωγοί.
Αυτός εδώ, 30 μέτρα ψηλός,
έχει ονομαστεί "Γκοντζίλα" (Godzilla).
Παραδόξως, πλέον γνωρίζουμε,
ότι σφύζουν από ζωή τόσο όσο τα τροπικά δάση.
Σε κάποια τμήματα, μισό εκατομμύριο μεμονωμένα ζώα
στοιβάζονται σε ένα μόλις τετραγωνικό μέτρο.
Βασίζονται εξολοκλήρου για την τροφή τους στα βακτήρια.
Κι αυτά τρέφονται με χημικές ουσίες
διαλυμένες στο οξύ, καυτό υγρό.
Τα καβούρια καταναλώνουν το στρώμα από βακτήρια
που καλύπτει τα κελύφη τους.
Άλλοι διατηρούν βακτηριακές καλλιέργειες,
μέσα στο σώμα τους.
Οι γαρίδες φέρουν τέτοιες καλλιέργειες σε τμήματα του στόματος τους.
Αλλά αυτή είναι μια στρατηγική γεμάτη κίνδυνο.
Για την παροχή τροφής σε αυτά τα μικρόβια,
οι γαρίδες πρέπει να ορμήσουν μέσα στους καυτούς αεραγωγούς,
με το ρίσκο να ψηθούν ζωντανές.
Την τελευταία δεκαετία,
ο αριθμός των υδροθερμικών αεραγωγών έχει διπλασιαστεί.
Ο καθένας έχει το δικό του μοναδικό χαρακτήρα και κοινότητα.
Αλλά, ίσως, ο πιο σημαντικός απ' όλους να βρίσκεται στον Ατλαντικό.
Έχει ονομαστεί ως "Η Χαμένη Πόλη".
Μέσα στους 60 μέτρων πύργους του
λαμβάνει χώρα κάτι το εκπληκτικό.
Κάτω από ακραία πίεση και θερμοκρασία,
υδρογονάνθρακες,
τα μόρια που είναι η βασική συνιστώσα όλων των ζωντανών πραγμάτων,
δημιουργούνται αυθόρμητα.
Πλέον, πολλοί επιστήμονες πιστεύουν
ότι η ζωή στην Γη μπορεί να προήλθε από ένα αεραγωγό όπως αυτόν
πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια.
Γνωρίζουμε τώρα ότι υπάρχουν βαθιές θάλασσες
στα φεγγάρια του Δία και του Κρόνου.
Εάν μπορεί κι υπάρχει ζωή εδώ, κάτω από τόσο ακραίες συνθήκες,
τότε σίγουρα θα μπορούσε να υπάρχει κάπου εκεί έξω.
"ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΠΛΕ"
Η ομάδα ξόδεψε πάνω από χίλιες ώρες
καταγράφοντας τον βυθό του ωκεανού,
κυρίως από το ερευνητικό σκάφος "Alucia",
και τα δίδυμα υποβρύχια της, "Deep Rover" και "Nadir".
Η πιο φιλόδοξη αποστολή ήταν στην Ανταρκτική,
ελπίζοντας ότι θα καταγράψουν την ζωή, δύο τρίτα του μιλίου βαθιά,
κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.
Ειλικρινά δεν γνωρίζουμε τι θα βρούμε εκεί κάτω.
Πάμε σε ένα μέρος ανεξερεύνητο.
Θα μπορούσε να μην υπάρχει τίποτα εκεί, θα μπορούσε να είναι γεμάτο ζωή.
Ή κάτι το ενδιάμεσο. Ποιος ξέρει;
Είναι μια τεράστια τεχνολογική πρόκληση.
Η θερμοκρασία του νερού εδώ
μπορεί να φθάσει μέχρι και -1.8 βαθμούς κελσίου.
Κανείς δεν γνωρίζει
την συμπεριφορά των υποβρυχίων σε αυτό το ακραίο περιβάλλον.
OΚ, όλα έτοιμα, θα το απορροφήσω. Αα...
OΚ.
μόλις μισή ώρα στην πρώτη κατάδυση,
μία διαρροή εμφανίζεται στο δάπεδο του υποβρυχίου.
Ο Orla επιβεβαιώνει ότι είναι θαλασσινό νερό.
Ναι, όβερ, προσπαθώ να απορροφήσω το νερό της διαρροής
και μετά να δούμε αν βγαίνει κι άλλο.
Πρέπει να την βρουν και να την επισκευάσουν γρήγορα.
Αα, μπορείς... ναι.
Ναι.
Όταν είσαι σε μία μικρή φούσκα σε βάθος 450 μέτρων
και το νερό μπαίνει μέσα...
Αυτό σημαίνει μισή ώρα άμεση ανάδυση στην επιφάνεια.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι, "Θα γεμίσουμε με νερό;"
"Εάν ναι,δεν υπάρχει έξοδος."
Ναι.
Οι οδηγοί είναι καλά εκπαιδευμένοι για επείγουσες καταστάσεις.
Δώσ'το. Ναι.
Ο Ralph γρήγορα βρίσκει την διαρροή και την επιδιορθώνει.
Το έκανε να φαίνεται απολύτως συνηθισμένο και φυσιολογικό.
Και, "Το έχω καλύψει. Μην ανησυχείς."
Σε 20 λεπτά, το έκανε.
Τα νερά του πορθμού της Ανταρκτικής είναι ενδεχομένως πλούσια,
αλλά ύπουλα επίσης.
Ο Πορθμός είναι γνωστός κι ως "Το Πέρασμα του Παγόβουνου".
Πρέπει να βρούμε ένα μέρος όπου μπορούν
τα υποβρύχια να ανεβοκατέβουν με ασφάλεια
χωρίς εισερχόμενα παγόβουνα που μπορούν να τους κάνουν ζημιά.
Αα,έχω την αίσθηση ότι θα μοιάζει με το παιχνίδι "Space Invaders".
Ένα κυβικό μέτρο πάγου ζυγίζει ένα τόνο.
Αρχίζεις, κάπως, να το κοιτάς με δέος μέσα από τον θόλο, είναι...
είναι όμορφο.Σαν ένα μεγάλο αυγό "FABERGE"(Copyright).
Μία κατάδυση τους φέρνει,
από την κάτω πλευρά ενός παγόβουνου.
Υπάρχουν παγόβουνα εκεί, στο μέγεθος ενός μικρού αμαξιού
και μετά υπάρχουν παγόβουνα μεγάλα σαν το
Πάρκο "Hyde".
Πελώρια.
Οι συνθήκες εδώ μπορούν να αλλάξουν σε μία στιγμή.
Ο καπετάνιος επικοινωνεί με τα υποβρύχια.
Ανησυχώ για τον πάγο που έρχεται προς τα εσάς. Γι αυτό ανησυχώ.
Ναι, κατάλαβα.
Αυτή την στιγμή έχουμε ένα δύο παγόβουνα
που έρχονται προς το μέρος μας.
Και μοιάζουν να είναι σε πορεία σύγκρουσης.
Ο αντίκτυπος δύο παγόβουνων
που συγκρούονται ακούγεται καθαρά.
Αυτό είναι πάγος.
Με παγόβουνα να συγκρούονται παραπάνω,
και με τον καιρό να αλλάζει γρήγορα,
τα υποβρύχια ανακαλούνται γρήγορα.
Για μια ακόμη φορά, οι προσπάθειές τους είναι μάταιες.
Επιτέλους, δύο εβδομάδες μετά,
οι συνθήκες είναι κατάλληλες.
Ακόμα μία φορά,η ομάδα επιχειρεί την βουτιά στα 7.000 μέτρα
στο "Πέρασμα του Παγόβουνου".
Μία ώρα μετά την απομάκρυνση από την επιφάνεια,
πλησιάζουν στον στόχο τους.
Εννιά-εννιά-εννιά.
Κέντρο ελέγχου.
Εδώ "Nadir". Στον πάτο. Βάθος ένα-μηδέν-μηδέν-μηδέν μέτρα.
Όβερ. Βάθος 1.000 μέτρα. Όβερ.
Νέο ρεκόρ.
Πρώτη επανδρωμένη κατάδυση με υποβρύχιο στα 1.000 μέτρα στην Ανταρκτική.
Στον πυθμένα του ωκεανού, στο τέλος του κόσμου,
το σύνολο της ζωής που βρίσκουν είναι εκπληκτικό.
Αλλά είναι εξίσου εκπληκτικό να βρίσκουν κάτι τέτοιο
δύο τρίτα του μιλίου από την επιφάνεια.
Τα παγόβουνα αποτελούν απειλή.
Βράχοι μπορεί να πέσουν από αυτά καθώς λιώνουν.
Κι ένας προσγειώνεται, ακριβώς μπροστά από το υποβρύχιο.
Δεν νομίζω άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτά,
να θεώρησαν ποτέ ότι μεγάλοι βράχοι, μπορεί να πέσουν πάνω τους.
Δεν... δεν είναι το συνηθισμένο ρίσκο.
Αν χτύπαγε τον θόλο,
πιθανότατα να του άφηνε μία ωραία γρατζουνιά.
Αν κάτι με βάρος 10, 15, 20 τόνους βαρύ χτύπαγε το υποβρύχιο,
θα το κατέστρεφε ολοσχερώς.
Με τις συνεχείς καταδύσεις,
η ομάδα μαθαίνει ότι αυτές οι ρίψεις βράχων
εμπλουτίζουν τον βυθό της Ανταρκτικής
δημιουργώντας σταθερά σημεία
για την ανάπτυξη ζωής.
Απόδειξη ότι μόνος τρόπος να εκτιμήσουμε
την πολυπλοκότητα και την αφθονία της ζωής στον βυθό,
είναι να πάμε οι ίδιοι εκεί.
Την επόμενη φορά, ταξιδεύουμε σε πολυσύχναστους κοραλλιογενείς υφάλους.
Εδώ, τα ζώα πρέπει να ταξιδέψουν σε μεγάλα μήκη
για να ξεπεράσουμε τον ανταγωνισμό σε αυτές τις πολυσύχναστες πόλεις.